Routers e encamiñamento de rede

Proporcionan conectividade entre redes ubicadas en distintos lugares.

- Interpretan as direccións lóxicas da capa 3 (rede), no canto das direccións MAC das pontes e switches

- Son capaces de cambiar o formato da trama

- Posúen un elevado nivel de intelixencia e manipulan diferentes protocolos

- Proporcionan seguridade á rede (configurables)

- Reducen a conxestión da rede, o tráfico e os dominios de colisión.

Segundo a súa ubicación na rede:

- De interior: trátase dun router para ser instalado nunha LAN para darlle servizo de encamiñamento á propia rede.

- De exterior: o router comunica nodos e redes no exterior da LAN.

- De fronteira: é un encamiñador que se encarga de comunicar routers exteriores con interiores.

Destino de rede: úsase xunto coa máscara de rede para determinar a exacta correspondencia coa IP de destino específica.

Máscara de rede: delimita os bits da dirección IP destino que deben coincidir cos bits da IP do campo destino de rede.

Porta de enlace: a dirección IP da porta de enlace é a que utiliza o host para reenviar os paquetes a outras redes cuxa ruta exacta descoñece.

Interfaz: corresponde á dirección IP do propio dispositivo.

C – conectada directamente // S – estática // S* – ruta por defecto // R – RIP // I – IGRP // O – OSPF

Protocolo de enrutado: é un protocolo da capa 3 (rede) que aplica direccións lóxicas aos dispositivos e encamiña datos entre redes. Exemplo: IP.

Protocolo de enrutamento: este tipo de protocolos constrúen dinamicamente a topoloxía da rede e a información do seguinte salto nas táboas de rutas. Exemplo: RIP, IGRP e OSPF.

Non se adaptan aos cambios da rede. O administrador da rede introduce manualmente as rutas na táboa (enrutado estático).

- Fácil de configurar en redes pequenas

- Os encamiñadores non teñen que descubrir novas rutas na rede; diminúe o tráfico

- Para chegar ao destino, os paquetes seguen sempre a mesma ruta

- Consume menos recursos do encamiñador; aforrase ancho de banda

- Cada vez que cambia a topoloxía da rede, o administrador debe introducir os cambios na táboa de rutas.

O encamiñador enche a táboa de encamiñamento de forma automática mediante o intercambio de información periódica entre as táboas de encamiñamento e os encamiñadores veciños. Adáptase aos cambios da rede (enrutado dinámico).

- É moi útil en redes grandes e complexas

- Os protocolos de encamiñamento son máis difíciles de configurar

- O administrador debe dominar o protocolo dinámico para evitar a sobrecarga na rede

Vector distancia: é un algoritmo sinxelo que se basea en calcular o número de encamiñadores que atravesa cada datagrama ata chegar ao seu destino.

Estado de enlace: é un algoritmo de implementación máis complexa. Os encamiñadores comunícanse entre si para crear un mapa virtual e calcular o camiño máis óptimo para cada datagrama.