Verbo fio: coniugazione completa al passivo latino
Coniugazione del verbo fio, fieri
Il verbo fio, fieri è un verbo irregolare latino che funge da passivo di facio. Di seguito la coniugazione completa dei modi e dei tempi principali.
Indicativo presente
fio, fis, fit, fimus, fitis, fiunt
Indicativo imperfetto
fiebam, fiebas, fiebat, fiebamus, fiebatis, fiebant
Indicativo futuro semplice
fiam, fies, fiet, fiemus, fietis, fient
Indicativo perfetto
factus-a-um sum, es, est; facti-ae-a sumus, estis, sunt
Indicativo piuccheperfetto
factus-a-um eram, eras, erat; facti-ae-a eramus, eratis, erant
Indicativo futuro anteriore
factus-a-um ero, eris, erit; facti-ae-a erimus, eritis, erunt
Congiuntivo presente
fiam, fias, fiat, fiamus, fiatis, fiant
Congiuntivo imperfetto
fierem, fieres, fieret, fieremus, fieretis, fierent
Congiuntivo perfetto
factus-a-um sim, sis, sit; facti-ae-a simus, sitis, sint
Congiuntivo piuccheperfetto
factus-a-um essem, esses, esset; facti-ae-a essemus, essetis, essent
Imperativo
Presente: fi, fite
Futuro: fito; 2ª pers. plurale fitote
Infinito
Presente: fieri
Perfetto: factum-am-um esse
Futuro: factum-am-um esse
Gerundivo
faciendus-a-um